تبليغاتX
اشعار

اشعار

سروده های خودم

بنفشه

 

 

 

بنفشه

در نهانخانه ی دل من صنمی خوش دارم

سرو قد و صوری چون مه زیبا دارم

شیطنت های فزونش  دل من را بربود

خنده ی مهوش وسیمای مهش در دل بود

در  تمامین لحطاتم  دل خوشی خود دارم

چونکه چون مونس وهمدم به برم اودارم

مام من گشته همی و دلبر و بنده نواز

بهترین همره و یاور.بودش وی همراز

با وقارست وکریم ست ولطیف ست وجمیل

چه بگویم همه را نیک نهاد ست حکیم

بسته بر ماه سپند و سال خرگوش چموش

عسل و فلفلی و تیزوزرنگ و با هوش

ساقیا از جم جامت جرعه ای نوش به آن

که بنفشه است و شفیقی پر از تاب وتوان

تقدیم به دخترو بنفشه

+ نوشته شده در  جمعه نهم دی 1390ساعت 21:43  توسط پری  | 

فراموشی

 

Image Detail

فراموشی

خنجری از فراموشی بسازم و به چشمان و گوشها و ذهن و قلب - قلبم چنان با قدرت فرو برم که در انی۰ تمامی را فنا کند و سپس به تعداد سالهای آشنایمان با قیاسی از ساعت ۰جامه ای سیاه بر تن روحم پوشانده و در پایان جامه را از تن دریده و عریان پا به صحرای بی خیالی می نهم و هر انچه گلی خوشبو و خوشرنگ بدیدم۰ببویم و نوازشش کنم و بگذرم

چرا که ره و رسم مبارزه با خار های گلها را آموخته ام

+ نوشته شده در  جمعه نهم دی 1390ساعت 21:23  توسط پری  | 

شب یلدا

 

شب یلدا

شب یلدا  کنار یار می چسبد  به دلدار

که تا یک دم نهد لب بر لب سوزان دلدار

بگیرد در بغل  بویی زند بر عطر زلفش

شودمدهوش و مست از زلف عنبربوی دلدار

بگوید از برایش شعرها وقصه های عاشقانه

همی با عشق وشادی   پر کند رویای دلدار

اناری دانه دانه   در    جوار هندوانه

سزا باشد ولی کو پسته ی خندان دلدار

تو دانی وی نمک دارد نمکدانش مَ یِ شکن

بدان  قدر صفای این دل  شیدای دلدار

در این شب جام پر می رابگیراز دست ساقی

کند مست و قلندر  این دل رسوای  دلدار

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام آذر 1390ساعت 12:17  توسط پری  | 

دل



دل


 دل ، کبوتر بچه حالی

 افتاد  در  چنگ عقابی

 ریش ریش و زار گردید

 خود ندانست آن چه حالی

گاه  همچون  شیر غران

 گاه  چون زخمی غزالی

 گاه  چون گرگ گرسنه

در کمین   یک شکاری

شیحه های اسب وحشی

در  جوار  شالی زاری

لرزه های  بید مجنون

بر   کنار   جویباری

گاه تنگ است گاه دریا

هر دم و هرلحظه، آنی

شور و آشوبی فراوان

خاطرات  جان فزایی

غرق  در رویای  زیبا

می رود بر کوهساری

جنگل ودشت و دمن را

طی   نماید  با   پیامی

ساقیا   جامی  لبا لب

هدیه کن بهر رهایی

مستی اش باشد مبارک

با می ناب و کلامی



+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1390ساعت 19:48  توسط پری  | 

رها



رها


رها شدن در روی تاب اویزان از درختها

رها شدن در سرسره پرپیچ وتاب پارکها


رها شدن در غروب خورشید پشت کوهها

رها شدن  در  روی اب خروشان  رودها


رها شدن  در قله ی پر برف  کوهها

رها  شدن  در دل  انبوه   جنگلها


رهاشدن در روی بال پرواز عقابها

رها شدن در لانه اویزان چلچله ها


رها شدن  در دور دست ا قیانوسها

رها شدن در شفق و قرمزی صبح ها


رها شدن در گردباد و بالا رفتن ها

رها شدن در روی ابرها و بال پایین پریدن ها


رها شدن  در اوج  حس  پروازها

رها شدن از بند تنیده اسارت ها


رها شدن در کوچه های عشق و انگیزه ها

رها  شدن  در رازهای  پنهانی  و نجوا ها


رها  شدن  در انتهای  ارزوها

و رهاشدن  در زیبایی رویا ها


همه را مدیون توام






+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1390ساعت 19:9  توسط پری  | 

سایه ی شجر


سایه ی شجر


در کنار رود و باد و سایه ی شجر بلند

گاه گویم ؛ گاه نالم ؛ گاه سازم  سر بلند

ناله های جان فزا و غمزه های دلفریب

این دل غمدیده را  لرزان نماید  بر بلند

مرغ دل هوهو کنان افسانه ی دلها شود

زانکه  هر دم  میزند  آواز  بر بام  بلند

دست در دست همند لیل و نهار ؛ شمس وقمر

تا  نماید  این سر شوریده  را  نام  بلند

ساقیا گر لطف تو جامی نهد بر لعل لب

مست وسرخوش من بمانم بر کنارت سربلند

عمر و رود روز و باد و ناله های جان فزا

بر فدای چشم مستت ؛ ساقیای  سر بلند




+ نوشته شده در  یکشنبه سوم بهمن 1389ساعت 18:2  توسط پری  | 

خاطره

                                           


                                                خاطره

             دوش در بستر خود یاد گل ونی کردم

                            تکیه بر خاطره های ساقی و می کردم

             یادم آمد که چه پر بار و فزایندهء ناز

                           دلبری  بر شه و مه زادهء آن دی کردم

             بر همی کار دل و دیده و ساغر پر می

                          شادی و غمزهء دلبر به رهی پی کردم

             دلبرا ور  من عاشق به دلت باز رسد

                           جنگها  با  رقبای  شه دل  طی کردم

              شکر لله که ز الطاف تو ای ساقی می

                         خم مه ؛  جام فلک را پر از می کردم




+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام دی 1389ساعت 16:41  توسط پری  | 

صبا




صبا


 دامن ز کفی  بریده بودم

بر  بال صبا   لمیده بودم

مست از همه سرخوشی دنیا

لب بر لب  جام  نهیده بودم

آزادی  و سرسری خود را

از  خندق دل   چشیده بودم

 غافل که  عقاب تیز چنگال

را بر سر خود  ندیده بودم

چنگی که بزد بر دل ریشم

تا آن به زمان   ندیده بودم

خوش با دل ریش و زخم دیده

نوش از لب وی  گزیده بودم

ساقی  ی دو جام می   حواله

گویا که ز خود   رمیده بودم

تا  مستی می   نمایدم داغ

از هیچ به خود رسیده بودم

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام دی 1389ساعت 15:54  توسط پری  | 

می


  

 

  

می

 

 

   می نخوردم من  ولی  مستم مست

                                    در کنار دلبران هستم هست

       باده  از دستم  بلغزید  و بریخت

                              همچو خاک  درگهت  پستم پست

       در  جوار آن  تنومندان  درخت

                                از درون خویش خود رستم رست

     همت  و طامات  ان  پیر خراب

                            همچو شالی  بر کمر  بستم بست

    یک پیاله پر ز می از دست یار

                        دست دست امد رسید دستم دست

  بوی ان مدهوش و مستم پس نمود

                           می نخوردم من  ولی  مستم مست

حوریان  پیمانه  بر هم  می زدند

                         در میان ان سماع   هستم هست

   برق چشمانت  دلم لرزاند سپس

                     همچو برق از جای خود جستم جست

 ساقی  سیمین عذار  دل خراب

                        چرخ زد  جامی نهاد  دستم دست

می  درون جام گوید صد سخن

                       عهد و پیمان  با دلم   بستم بست

  کی نسیب دل شود یک جرعه می

                     می نخوردم من  ولی   مستم مست

+ نوشته شده در  جمعه بیست و ششم آذر 1389ساعت 23:55  توسط پری  | 

سماع

سماع


چون نیک نظر کرد و بدیدست  ؛ سماع است

هرجا که گذر کرد و دلی بست ؛ سماع است

آن  باد  وزان   دشت و دمن    کوه و بیابان

چون وصف شمای تو شنیدست  ؛ سماع است

ابری که دوان است و روان است  و گریزان

بر عهد و وفای تو به شادیست ؛   سماع است

اشجار  چه  کوتاه  و  بلندند  و  چه  شادان

در وصف جمال تو نوید است   ؛ سماع است

سر چشمه ی آن رود  پر از  راز  و شتابان

از لطف و صفای تو غنی است  ُ  سماع است

امواج  خروشان   که  بکوبند   به   ساحل

از عدل و کمال تو بگفته است  ؛ سماع است

آن  کوه  که  گویا  به سکون  است و ثباتی

از قدرت والای تو حیران به   ؛ سماع است

باران   چو ببارد به دمن   برف به کهسار

گویا به همان عشق و وفای تو ؛ سماع است

وان  شمس و قمر  گردش آن لیل و نهاران

از نظم و قسام تو چنین است  ؛  سماع است

دور  فلک  و  گردش  ایام  و   قیامت

بر قدرت و دانایی و علم تو  ؛  سماع است

ساقی  بده جامی  که لبالب  می ناب است

این بنده   به الطاف الهی به   ؛  سماع است

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم دی 1388ساعت 0:26  توسط پری  | 

سفر


hسفر

به کجا سفر نمایم                                 ز که حال تو بیابم

همه گمرهند و واهی                               به کدام ره بیایم

ز نوای بلبل مست                            همه شور و حال یابم

ز اذان وقت هر دم                              به صلات می شتابم

به کنار   رود   پر آب                            چه صفای یار یابم

گذر از دشت و دمن ها                           همه نعمت تو یابم

وسعت و شادی دریا                            قدرت و بحر تو یابم

آن بیابان پر از راز                               همه سر و راز یابم

قدرت و همت کوه را                         عظمت و حکم تو یابم

برگ چسبیده شجر را                          همه رزق و کام یابم

گردش شمس و قمر را                          همه نظم واءی یابم

ساقیا از خم پر جوش                              بده چندان می نابم

که ز مستی و ملولیش                             به صرات راست آیم    

به کدام رو سپیدی طمع بهشت بندم

منکه در جریده چندین ورق سیاه دارم 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم دی 1388ساعت 23:3  توسط پری  | 

طواف

 

 

طواف

بی پر و بال بدم                   غرقه در نار بدم

دل پریشان و غمین               سر گریبان و رهین

پای در گل مانده                   چشم بر ره مانده

دست از پشت بسته                 دل بر قفل بسته

در بدر در پی هر                  کوچه و کوی و گذر

ظلمت و تاریکی                    لغزش و باریکی

دل هراسان بی تاب                مو پریشان پر تاب

خسته و ژولیده                       اشکها بر دیده

در پی گمگشته                        نارها برگشته

++++++++++++++++++++

نوری از دم بدمید                    بر دل ما برمید

این دل خسته و زار                  بسته بر نور و نزار

همچو بری تشنه                        قاچ ها بر رشته

منتظر از ان نور                        بال ها زد از دور 

دستها  باز نمود                         عشق آغاز نمود

در درون آغوش                       نور را کردش نوش

    +++++++++++++++++++++++

از پی مروه صفا                       رفت و آمد هر بار

جز سراب هیچ نیافت                      همه پر پیچ بیافت

سنگ ریزه برداشت                 بهر رمی ، وی پرداخت

سنگها نا نداشت                      سنگ والا برداشت

با شتابی بی حد                          زد بسوی آن شد

جمره را رمی نمود                         بند از پای ربود

رفت بر قربانگاه                            پَر سوی ارامگاه

نفس خود لخت نمود                         گردنش باز نمود

کرد آن سلاخی                              بهر حق قربانی

بسم الله بگفت                               خون آن پاک بسفت

وانگاه گشت رها                               داد خونش به بها

بهر طوف آمد پیش                   گشت بر خویشتن ،خویشِ     

آنچنان طوف نمود                             گوییا موج ببود

باز بالا بالا                               رفت سوی اولی

طوفی بس بی حد                            برد او را بر مد

گردش و گردش او                               هر قدم رشد ببود

رشد سوی والا                               با هدف بی رویا

هر گردید سپر                         طوف ها محدود تر

عاقبت آن بالا                          گشت همدم مولا

بر هدف تا که رسد                          مدتها بشود

+++++++++++++++++++++++++

حسی بیگانه، عجیب                      در درونش پیچید

نی رها بود ز غم                       نی سری داشت به غم

نی اسیر بندی                             نی رها از  بندی

گرم و داغ و سوزان                         سرد و یخ، یخبندان

گیج و مات و مبهوت                         بنگ و نالان ، فرتوت

کودکی بس چالاک                            نو جوانی بی باک

یک طرف پای به بند                      یک طرف سر آزاد

در وجودش گرداب                               موج می زد با تاب

شهر آشوبی بود                                هر طرف مویی بود

رشته مویی پر تاب                                بهر وی با تالاب

گشت دورش با ناز                            پیچ خورد وی را باز

دور تا دور پیچید                              سوی دلدار کشید

دیگرش عار نبود                                  بهر خود خار نبود

هر چه بود هر چه شنود                            همگی حکم ببود

حکم بر جان بخرید                              حکمتی چون که بدید

دست و پای بسته به جان                 چشم و گوش حلقه به کان

تن بی تن بنمود                                   جان بر کف بنهاد

همه تسلیم ببود                                همه تسلیم ببود

وانگه آمد بر یاد                                یاد باد آن با نام

که بفرمود ز دل

رسد آدمی به جایی که به جز خدا نباشد

بنگر  که تا  چه حد است  مقام  آدمیت 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم تیر 1388ساعت 22:28  توسط پری  | 

عشق کبوتر

 

 قصه دو کبوتر عاشق

عشق کبوتر

شاهد عشق کبوتر بودی؟

شاهد بوسه ی انها بودی؟

شاهد بغور بغور و نازها

شاهد رفتن و برگشتن ها

رقص ان ها ز پی برگشتن

دور تا دور هم چرخ زدن

با کرشمه ی تمام بال زدن

عشوه و ناز تمام رأی زدن

سینه ای بس ز جمال اراسته

پیش از پیش  تنش  برخاسته

باد در غپغپ خود انداخته

دل کبوتر سوی وی پرداخته

فکر پرواز ندارد گویا

وی هراسان سوی عشقش جویا

عشق و مستی به سرش بی پروا

شور هستی به دلش با رویا

عشقی پاک و مصفا  دارند

برتر از دُر و گهر ها دارند

ساقیا لطف نما بر منٍ زار

نور عشقش به دل من بگذار

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388ساعت 22:48  توسط پری  | 

سر مست

                                                                   

 

 سر مست

سر  مست ودل خرابم   ، ساقی  بده    جامی

دل خوش ز رمز و رازم  ، از خم بده شرابی

دل خسته  و  غریبم  ،  از یار  و  از  ندیمم

برهان  تن  و  روانم  ،  از جور  هر  عتابی

گویند  بس  حسودان  ،  دردا  دل  رقیبان

کی   ساقی  زر اندام   ،  داده  به ما کتابی

در  ان  کتاب  جویند  ،  راز  من  و   حبیبم

کی  در  کتاب  گنجد ،  عشق  دل  و  ربابی

عشقی  که  هر  دمادم ،  اتش  زند به جانم

سر گشته  و  پریشان ، در  جستجوی  ابی

غافل ازاین که ان اب، همچون می تب ناب

گُر می کشد به جانم ، چون پف کنی حبابی

یارب منه  تو یک ان ، ما را به حال خود وا

کین  کاروان بی رحم ، هی می کند شتابی

مدهوش  عالمم کن ، سرمست  از می ناب

سر خوش نمای من را ، از بند  هر سرابی

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم فروردین 1388ساعت 21:37  توسط پری  | 

خال هندو

 

 

 

خال هندو

در هوای  کوی تو  هر دم  دمادم  میزنم

ناله ای بر روی تو هردم  دمادم   میزنم

خال   هندویی  نهادی    بهر زنجیر  دلم

شانه ای  بر موی تو هر دم دمادم  میزنم

عشق تو درسینه ام چونان پرنده جای داد

دل پریشان سوی تو  هر دم دمادم میزنم

عطر هرگل در بهاروجنگل و باغ و چمن

شمه ای  از بوی تو هر دم دمادم  میزنم

جام ساقی ُلطف باقی مست و مخمورم  کند

جرعه ای  از جوی تو هر دم دمادم  میزنم

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم فروردین 1388ساعت 15:12  توسط پری  | 

راز عقاب و ماهی

 

eagle vs fish 

راز عقاب و ماهی

با دیدن این تصویر                         دلم تپید و لرزید

رفتم به قعر رویا                           زیبا تر از هر زیبا

نالیدم و رنجیدم                             تا حال خود بدیدم

پر شور و پر حرارت                    پر رمز و پر شرارت

یک ماهی پر از تاب                          اسیر بند مرداب 

عشقی درون سینه                         شادابی اندر چهره

پر ناز و پر کرشمه                     سر تا به پا پر عشوه

با هوش و با زکاوت                         در کار با مهارت

چرخ و فلک در کاری                     تا من شوم رویایی

با پولکان زیبا                          رنگین کمان و رعنا

در جستجوی رازی                        نالان پی هم بازی

رازی که روزی ان را                 حس کرده بودم ان جا

اون بالا بالا بالا                           در مرز اب و هوا

جایی که جایم نبود                        گویی که مالم نبود

اما دلم پر کشید                          در ارزویش رمید

هر روز و ساعت ان جا                 چشمانم اندر رویا

در گیر و پر هیاهو                  سر گشته اندر هر سو

اما نبود امیدی                            گویا فقط نومیدی

در عین ناباوری                       روزی بدیدم یاری

با بال های کشیده                      سپیدی اندر سینه

چشمان تیز و براق                 در جستجو و مشتاق

چنگال ها چه تیزه                   پر های سینه ریزه

لب های او برجسته               گویی به بوسی بسته

  از جنس من نیست ولی                 همبسته بر منجلی

ان جا که ارزویم                هر صبح و شام می جویم

ایا شود هم بازی؟                      من را برد با نازی؟

در اوج ان ارزو  ؟                   تا من شوم یار او    

تابی زنم در ابی                        چرخی زنم با نازی

گویا که دیده مرا                        چرخی زند در ورا

او هم کند دلبری                        بادی زند هر پری

پرهای لرزان و ناز                   با من بگوید از راز

چنگال ها قوی است                  جان مر توان است؟؟

اما دلم میلرزد                    به ریسک ان می ارزد؟؟

ترس از کجا رفتن ها                وحشت ز تاب و تن ها

اوه اوه چه حال نابی!                 گویا که باشد خوابی

دل را زنم بر دریا                       روم سوی رویاها

با جستی تیز و پر تاب                  جدا شوم من از اب

نا گاه اوج گیرم! !                    بیش از ان چه پریدم !

  بالا و بالا روم                            چه حال نابی دارم

از برکه دور و دورم                    گویی من از طهورم

هرگز نبودم این جا  !                    هرگز ندیدم این جا!

چه شور وحالی داره                       چه حال نابی داره

چه بالا بالا میره                          چه دلهره ای داره

این جا که اب نداره                          بچه ماهی نداره

همه دارند می جهند                 اوج می گیرند می پرند

سر و صدایی دارند                   شور و نوایی دارند

از جای چنگال او                خون می پاشه به هر سو

نگاه به چشمش دوختم                     لرزیدنم را دیدم

زخم درون سینه                          گویا قلبم دریده

درد پر از لذتش                        کرده تنم پر اتش

گفتم که نام تو چیست؟                هم بازی دلم کیست؟

       گفتا" منم عقابی                    سر گشته بهر ماهی

هر روز و شب تو ماهی                   گردیده با من راهی

در اروزی روزی                         یابم به تو پیروزی

پرواز ها نمودم                         بر سویت ره پیمودم

تا که تو را ربایم                         از بهر خود نمایم

حالا تو مال منی                         مال خود خودمی"

ای وای بر دل من!                   چه امد بر سر من !

حالا چه کنی با من ؟                 حالا چه کنی بر من؟

"خواهم تو را بلعیدن                  یا که خونت نوشیدن"

گفتم چه سود باشد؟                    دردا که زود باشد

نابودی من و دل ؟                   بر دست یارو همدل

خندید و گفت"   ای وای!             خواهم تو را من یک رای

با هم رویم ان بالا؟                        بالا تر از هر بالا؟

بالا تر از ابرها ؟                         در اوج اسمان ها

ان جا که هیچ باشد                     جز ما کسی نباشد

دور از چشم بد خواه                به دور از انچه کین خواه

من باشم و تو و یار                         من باشم و تو یار

ان جا که محو گردیم                         با هم یکی گردیم

با هم ز جنس هم شیم               یکرنگ و یک زبان شیم

دل ها یکی گردد                            تن ها یکی گردد"

 

در اوج هر پرواز         در سایه ی پر از راز

بالا و بالا رویم       بالا و بالا رویم

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                     

+ نوشته شده در  شنبه سوم اسفند 1387ساعت 12:7  توسط پری  | 

گرداب

 

 

 

گرداب

     کاش میشد

بر میگشتم

تنهای تنها

به گردابی که من را تا قعر زمین ببرد

آنجا که آدمها بر شاخه ها به دنیا بیایند

غنچه شوند

رشد کنند

پژمرده شوند

و بر زمین خاک شوند

آنجا که گلها حرف بزنند

برقصند

راه بروند

خنده وشادی کنند

به هم مهر بورزند و دوست بدارند

در پی آزار هم نباشند

قلب همدیگر را نفشارند

خروش نکنند

گل باشد و گل

پروانه ها را از یکدیگر دور کنند

فقط زنبور ها حق خوردن شهدشان را داشته باشند

فقط زنبورها

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت 22:39  توسط پری  | 

ساقی

 

 

 

 

ساقی

درد و درمان منی ساقی کجایی؟

راحت جان منی ساقی کجایی؟

مستی  چشمت   دلم لرزان کند

دل خروشان منی ساقی کجایی؟

اشکهایم همچوجویی جاری است

چشمه جوشان منی ساقی کجایی؟

خواب از چشمان من ببریده شد

خواب چشمان منی ساقی کجایی؟

جان  به لب آمد  خدا  را  یاوری

عشق و ایمان منی ساقی کجایی؟

شمع شب هایم شدی ُ پروانه ام

همدم  جان  منی  ساقی  کجایی؟

لعل  لبهایت  کند  دل  را  طلب

بوسه باران  منی ساقی  کجایی؟

دل اسیر دل خوشی هایت  بود

روح شادان منی ساقی کجایی؟

سوختم از دوریت ساقی کجایی؟

خط پایان  منی  ساقی  کجایی؟

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387ساعت 0:13  توسط پری  | 

پس پرده

 

 

                                       پس پرده

        در پس پرده عجب می گذرد

                   زشت و زیبا و طرب می گذرد

         روز ها و ماهها و  سالها

                  در پی  هم  به  سبب  می گذرد

         نازها  و رازها و  سا ز ها

                بسته بر دل  چه عجب  می گذرد

        عمر ما بین که چه بیهوده و جد

                با  غم و  غصه و  تب   می گذرد

       گررسد دست براین چرخ فلک 

                که شتابان زپی حدوسبب می گذرد

        گیرمش بلکه بماند آنی . نه!

                  ساقیا  می ده  که شب  می گذرد

        گوییا  این همه راز من و تو

                تحت تاثیر هوای دل رب می گذرد

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم آذر 1387ساعت 11:32  توسط پری  | 

نماز

 

 

 

 

        نماز

       ای خدای لایزال ملک هستی

              ای رحیم رحمهای هر چه مستی

                   در کنار بالش و سجاده ی من

                         نم نم اشک دو چشم مانده ی من

    قلب خود واداده ام در وقت مستی

             شرمها مانده به من در اوج هستی

                  بنده ام  بهر ستایش حمد خوانم

                           حمد مخصوص تو رب العالمینم 

   تو رحیمی رحم کن بر این دل ریش

          مالکی    روز قیامت را نما پیش

                از تو یاری جویم و پویم پرستش

                        تو هدایت کن مرا در راه سازش

   راه نیکان و صدیقان و تقیان

            نی ره گم گشتگان و شر و ظلمان

                        سوره ها خوانم برای لطف والا

                               چار قول گویم برای کسب اولی

    در رکوع خود کنم کرنش به واحد

          سجده ای کردم برای حمد موجد

                  سجده بر خاکت کنم هر دم دمادم

                                 از تو خواهم تو مرا گردی امانم

    من شهادت  میدهم وحدانیت را

            بندگی آن رسول خاتمت را

                   پس سلامی سوی پاکان و نبیان

                                   صالحان و راستگویان و دلیران

                             ساقیا   بهر رضای لایزال

                         می ده و مست و خرابم کن منال

 

        

   

     

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم آذر 1387ساعت 20:35  توسط پری  |